Liturgiczne wspomnienie - Święto Podwyższenia Krzyża Świętego – sobota 14 września

Święto dzisiejsze ustanowiono na pamiątkę znalezienia Krzyża świętego przez cesarzową Helenę i konsekracji bazyliki wzniesionej na Golgocie 14 września 335 roku. Później wspominano w tym dniu odzyskanie Krzyża świętego zrabowanego przez Persów. 3 maja 630 roku w uroczystej procesji cesarz Herakliusz osobiście wniósł odzyskany Krzyż do bazyliki Grobu Chrystusowego. Krzyż święty jest najdostojniejszą pamiątką Męki Pańskiej, dlatego zajmuje poczesne miejsce w świątyniach i domach katolickich.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie – Uroczystość Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny - czwartek 22 sierpnia

Zachowane od zepsucia i wzięte do nieba cielesne serce Matki Bożej jest symbolem Jej życia  wewnętrznego oraz macierzyńskich  uczuć dla  odkupionej ludzkości. Maryja, wolna od skłonności  do grzechu, zawsze była doskonale uległa Duchowi Świętemu ( kolekta, graduał, sekreta) dlatego spełniły się na Niej słowa Zbawiciela: „ Błogosławieni  czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.  Z doskonałej miłości Boga wypływa miłość ku ludziom, przez Boga stworzonym i odkupionym. Niepokalane Serce Maryi to serce Matki. Dlatego z ufnością zbliżamy się do Niej ( antyfona na wejście) i słuchamy Jej pouczeń.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie – Święto Przemienienia Pańskiego - 06 sierpnia

Celem tajemnicy Przemienienia było utwierdzenie wiary Apostołów oraz ukazanie im chwały przeznaczonej wyznawcom Chrystusa. «Całe ciało mistyczne miało poznać, jaka przemiana jest dlań przeznaczona i jaki będzie udział członków w tej chwale, którą już uprzednio zajaśniała Głowa» (św. Leon). Cała liturgia Kościoła zmierza do tego, aby nas przygotować do udziału w chwale Chrystusa. W dzisiejszej Mszy świętej wielbimy Zbawiciela jako Króla chwały i prosimy o dopuszczenie nas do Jego Królestwa.

Święto Przemienienia Pańskiego było od wieków obchodzone na Wschodzie oraz w niektórych kościołach na Zachodzie. Na pamiątkę zwycięstwa odniesionego w tym dniu w 1457 roku nad Turkami papież Kalikst III polecił obchodzić je w całym Kościele.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie - św. Anny, Matki Najświętszej Maryi Panny - 26 lipca

Sława dziecka spływa na jego rodziców. Kult św. Anny jest przedłużeniem naszej czci dla Najświętszej Maryi Panny. Rozpoczął się  on na Wschodzie, skąd przeszczepili go na Zachód krzyżowcy. Matki chrześcijańskie czczą św. Annę jako swoja patronkę.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie - 29 czerwca- Świętych Piotra i Pawła, Apostołów

Według starej tradycji Apostołowie Piotr i Paweł ponieśli równocześnie śmierć męczeńską za cesarza Nerona w roku 66 lub 67. Św. Piotr został ukrzyżowany na wzgórzu Watykańskim, a św. Paweł ścięty przy drodze Ostyjskiej. Pierwotnie odprawiano w Rzymie jedną Mszę w bazylice Św. Piotra, drugą w bazylice Św. Pawła, a trzecią w bazylice Św. Sebastiana, w której jakiś czas spoczywały ich relikwie. Drugą Mszę z czasem przeniesiono na dzień następny, a na dzień dzisiejszy zachowano Mszę poświęconą Św. Piotrowi. W modlitwach mszalnych odwołujemy się jednak do wstawiennictwa obu apostołów, którzy z wyboru Chrystusa odegrali wyjątkową rolę w rozszerzeniu Kościoła. Teksty mszalne przypominają wybór św. Piotra na głowę Kościoła, jego władzę (ewangelia, alleluja, antyfona na komunię) oraz szczególną opieką nad nim (antyfona na wejście, lekcja). Przywilej Piotra oraz specjalna opieka Boża przeszły na jego następców, biskupów rzymskich. Już dwa tysiące lat pełnią oni rolę opoki, na której wspiera się budowa Kościoła. 

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie - 29 kwietnia Święto św. Wojciecha – Biskupa i Męczennika, Patrona Polski

Św. Wojciech  urodził się w Czechach około roku 956 w czeskiej rodzinie książęcej Sławników. Na cześć magdeburskiego biskupa Adalberta, pod którego opieką się kształcił, przybrał jego imię. Święcenia  kapłańskie otrzymał w Pradze w roku 982. Rok później został biskupem Pragi. Z powodu waśni rodowych opuścił Pragę i w Rzymie wstąpił  do klasztoru Benedyktynów. Wezwany przez  diecezjan wrócił do Pragi, ale wkrótce musiał powtórnie ją opuścić. Za pozwoleniem papieża udał  się na Węgry i do Polski. Korzystając z pomocy Bolesława Chrobrego wyruszył na wyprawę misyjną do Prus. Dnia 23 kwietnia 997 roku został zabity przez pogańskich Prusów. Bolesław Chrobry  wykupił jego  ciało i złożył je w Gnieźnie. Grób św. Wojciecha stał się podstawą samodzielnej organizacji Kościoła w Polsce, ponieważ przy nim powstała pierwsza stolica metropolitalna. Dnia 31 sierpnia 1962 roku papież Jan XXIII ustanowił św. Wojciecha głównym Patronem Polski razem z Najświętszą Maryją Panna Królową Polski i św. Stanisławem B.M.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie - Najświętszego Imienia Jezus – środa 02 stycznia

W dniach, które następują po oktawie Bożego Narodzenia, święci Kościół uroczystość Najświętszego Imienia Jezus. Przy obrzezaniu  „nadano mu  imię Jezus”(ewangelia). Z serdeczną radością pójdźmy do Pana święcić Jego imię. „na imię Jezusa zgina się wszelkie kolano mieszkańców  niebios, ziemi i podziemia, i wszelki język wyznaje, że Jezus Chrystus jest Panem” (Flp 2,10- ant. na introit). „Oto Panie, Panie nasz jak  przedziwne jest imię Twoje na całej ziemi”. (psalm na introit). Twemu imieniu, imieniu Ojca wyższego ponad wszelkie stworzenie kłaniają się niebo i ziemia, wszelki rozum i wola, czas i kultura. W nim tylko jest zbawienie. Albowiem nie dano człowiekowi innego imienia, którym moglibyśmy być  zbawieni (lekcja). Święćmy uroczyście dzień imienin naszego Zbawiciela. Jest to dzień łaski, przebaczenia. Połóżmy na patenie swój żal za grzechy, swoje dziękczynienie i mówmy: Chwalić Cię będę, Panie, za całego serca i wielbić będę twe imię na wieki. Bo jesteś, o Boże dobry i łaskawy oraz bogaty w miłosierdzie dla wszystkich, którzy Cię wzywają (ant. na ofertorium).
[ Illuminare - wyd. 1964]

Liturgiczne wspomnienie – Św. Jana, Apostoła i Ewangelisty – 27 grudnia (czwartek)

Św. Jan był umiłowanym uczniem Pana Jezusa. Był świadkiem Przemienienia Pańskiego i konania w Ogrodzie Oliwnym. Przy Ostatniej Wieczerzy spoczywał na piersi Zbawiciela. Umierając na krzyżu Pan Jezus oddał mu w opiekę swoją matkę. Św. Jan napisał trzy Listy Apostolskie, Apokalipsę i Ewangelię. Zgodnie z zapowiedzią Pana Jezusa św. Jan umarł śmiercią naturalną w późnej starości. Ewangelia św. Jana, która uzupełnia pozostałe, zawiera najgłębszy  wykład tajemnic Bożych. W Kościele Wschodnim nadano św. Janowi tytuł teologa. W ikonografii chrześcijańskiej symbolem św. Jana jest orzeł. Teksty Mszy św. wysławiają nadprzyrodzoną mądrość św. Jana, będącą  odblaskiem mądrości Bożej.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie – Świętego Mikołaja Biskupa i Wyznawcy - 06 grudnia (czwartek)

Święty Mikołaj był biskupem Miry w Azji Mniejszej na  początku IV wieku. Kult jego rozszerzył się na Zachodzie po przeniesieniu relikwii do Bari w Itali. W działalności pasterskiej odznaczał się miłosierdziem. Bóg wynagrodził jego gorliwość i miłość darem  czynienia  cudów. Legenda głosi, że w nocy  wrzucał jałmużnę do domów potrzebujących.   Stąd zwyczaj obdarowywania dzieci z okazji jego święta.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie – Ofiarowanie Najświętszej Maryi Panny – 21 listopada (środa)

Według tradycji wywodzącej się z apokryfów, Maryja jako dziecko została przedstawiona w świątyni jerozolimskiej  i poświęcona na wyłączną służbę świątyni, co wiązało się ze ślubami czystości i przy niej się  wychowywała. Święto to  obchodzono na Wschodzie już w VII wieku w rocznicę poświęcenia kościoła Matki Bożej w Jerozolimie. W XIV wieku święto zostało przyjęte przez Kościół Zachodni.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie – Uroczystość Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny – 11 października (czwartek)

W kalendarzu tradycyjnym 11 października obchodzimy święto Macierzyństwa Najświętszej Maryi Panny.  W roku 431 sobór powszechny zebrany w Efezie uroczyście ogłosił, że Maryja jest  Bożą  Rodzicielką, Matką Bożą. W 1500 letnią rocznicę ogłoszenia tego dogmatu papież Pius XI polecił obchodzić święto Macierzyństwa Najświętszej Maryi  Panny 11 października. Godność Matki Bożej jest podstawą wszystkich innych przywilejów Maryi.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie – Św. Teresy od Dzieciątka Jezus – 03 października (środa)

Maria Franciszka Teresa Martin urodziła się w Alencon w 1873 roku. Wychowana w pobożnej rodzinie chrześcijańskiej  i w internacie Benedyktynek w Lisieux, w piętnastym roku życia wstąpiła do klasztoru karmelitanek i otrzymała imię  Teresy od dzieciatka Jezus. W życiu zakonnym starała się z miłości ku Bogu doskonale spełniać wszystkie, nawet  najmniejsze obowiązki. Nazwała te drogę do doskonałości < małą drogą  dziecięctwa duchowego. Widząc, że miłość Boga  jest  zapomniana, ofiarowała się Bogu  jako ofiara  za zbawienie świata. Swoje przeżycia duchowe opisała w księdze Dzieje duszy. Zmarła 30 września 1897 roku zapowiadając, że nie przestanie < dobrze czynić na ziemi>. Jest patronką misji katolickich.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie – Świętego Michała Archanioła – 29 września (sobota)

Sancte Michael Archangele, defende nos in proelio; contra nequitiam et insidias diaboli esto praesidium. Imperet illi Deus; supplices deprecamur: tuque, Princeps militiae caelestis, Satanam aliosque spiritus malignos, qui ad perditionem animarum pervagantur in mundo, divina virtute in infernum detrude. Amen.

Święty Michale Archaniele, wspomagaj nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy, a Ty, Wodzu niebieskich zastępów, szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła. Amen.

Imię Michał znaczy «Któż jak Bóg». Przypomina ono walkę, którą stoczył wódz Aniołów ze złymi duchami. Walka dobra ze złem trwa nadal. Po stronie Chrystusa walczą Aniołowie, święci i Kościół, przeciw Chrystusowi szatan i wszyscy grzesznicy. W Starym Testamencie św. Michał był obrońcą ludu wybranego, obecnie jest obrońcą Kościoła. Prosimy go często, aby przedstawił Bogu nasze modlitwy (antyfona na ofiarowanie), aby był przewodnikiem dusz opuszczających ten świat i aby wziął nas w opiekę na sądzie ostatecznym (alleluja). Święto dzisiejsze obchodzimy w rocznicę konsekracji starożytnej bazyliki Św. Michała pod Rzymem.

Liturgiczne wspomnienie – Św. Mateusza, Apostoła i Ewangelisty – 21 września (piątek)

Św. Mateusz miał drugie imię Lewi. Był  poborcą ceł. Powołany przez Pana Jezusa bez wahania poszedł za Nim i został zaliczony  do grona Apostołów. Św. Mateusz napisał po aramejsku Ewangelię przeznaczona dla żydów. Wykazuje w niej, że Jezus Chrystus jest  obiecanym Mesjaszem. Według Tradycji głosił Ewangelię w Etiopii i tam poniósł śmierć męczeńską.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie – Święto Podwyższenia Krzyża Świętego – 14 września (piątek)

Święto dzisiejsze ustanowiono na pamiątkę znalezienia Krzyża świętego przez cesarzową Helenę i konsekracji bazyliki wzniesionej na Golgocie 14 września 335 roku. Później wspominano w tym dniu odzyskanie Krzyża świętego zrabowanego przez Persów. 3 maja 630 roku w uroczystej procesji cesarz Herakliusz osobiście wniósł odzyskany Krzyż do bazyliki Grobu Chrystusowego. Krzyż święty jest najdostojniejszą pamiątką Męki Pańskiej, dlatego zajmuje poczesne miejsce w świątyniach i domach katolickich.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie – Najświętszego Imienia Maryi – Rocznica Viktorii wiedeńskiej- 12 września (środa)

Według zwyczaju, czwartego dnia po urodzeniu Najświętsza Dziewica otrzymała imię Maryja.  Imiona biblijne określają zwykle powołanie osób noszących je. Dlatego często sam Bóg naznaczał imiona swoich wybrańców. Doktorowie Kościoła starali się ustalić znaczenie imienia Matki Bożej. Wydaje się, że najbliższe prawdy jest tłumaczenie hebrajskiego imienia Maryja przez Pani.

Święto Imienia Maryi zaczęto obchodzić w Hiszpanii. Po zwycięstwie odniesionym przez Jana III Sobieskiego nad Turkami pod Wiedniem, 12 września 1683 roku, papież Innocenty XI rozciągnął jego obchód na cały Kościół.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie – Ścięcie św.Jana Chrzciciela - 29 sierpnia

Kościół święty obchodzi w dniu 24 czerwca dzień narodzin św. Jana Chrzciciela, dziś natomiast dzień jego śmierci, jego narodzin dla nieba. Święty Jan, który cały naród wzywał do poprawy obyczajów, nie wahał się napominać również króla. Za to został uwięziony i ścięty (ewangelia).” Bo mówił Jan Herodowi:  Nie godzi się tobie  mieć żony  brata twego.  Herodiada zaś czyhała na niego i chciała go zgładzić, ale nie mogła. Bo Herod obawiał się Jana , wiedząc,  że jest mężem sprawiedliwym i świętym. I  strzegł go i wiele czynił pod jego wpływem a chętnie go słuchał.  I gdy nadszedł dzień stosowany, Herod  w swe urodziny zgotował ucztę dla książąt, wodzów i dostojników galilejskich. A gdy weszła córka owej Herodiady i tańczyła, a  spodobała się królowi, rzekł król do dziewczęcia „Proś mię, o co chcesz, dam ci, choćby nawet połowę królestwa mego. Ona tedy wyszedłszy powiedziała matce swojej „Czego ma żądać”. Ta zaś rzekła „ Głowy Jana Chrzciciela”. Zaraz też wbiegła z pośpiechem do króla i prosiła mówiąc „ Chcę abyś natychmiast dał mi na misie głowę Jana Chrzciciela. I zasmucił się król: dla onej przysięgi i dla współbiesiadników nie chciał jej odmawiać. Ale posławszy kata, rozkazał przynieść głowę jego na misie. I ściął go w więzieniu, i przyniósł jego głowę na misie, i wręczył  ją dziewczęciu. A dziewczę oddała ją  matce swojej.  Posłyszawszy o tym uczniowie jego przybyli, zabrali ciało jego i złożyli je w grobie”. Podobnie jak Prorocy i Apostołowie własną krwią przypieczętował głoszoną naukę.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Liturgiczne wspomnienie – w Święto Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny - 22 sierpnia ( Środa)

Cześć Serca Maryi odnosi się  przede wszystkim do osoby Matki Bożej, ze szczególnym  uwzględnieniem serca, cielesnego serca, jako symbolu tego, co mieści się  wewnątrz tj. całego życia wewnętrznego Maryi, najczystszej, niczym  nie zmąconej,  najgorętszej miłości Maryi ku Bogu i Chrystusowi, jak i Jej macierzyńskiej, troskliwej miłości ku nam,  odkupionym Krwią Jej Syna i złączonym z Nim  jako żywe członki. Cześć  Niepokalanego Serca Maryi  opiera się na szczególnej czystości, świętości i doskonałości Jej życia wewnętrznego , jak i na szczególnej łączności osoby Maryi z Jej Boskim Synem. Liturgiczną cześć zatwierdził Pius VII w 1805 roku, własnym zaś oficjum i formularzem mszalnym ubogacił 1855 roku Pius IX. Objawienia Matki Bożej w Fatimie były dla Piusa XII okazją, by cały świat poświęcić Niepokalanemu Sercu Maryi, co nastąpiło 31 października 1942 roku. W 1945 roku nakazał papież Pius XII obchodzić to święto w całym Kościele. ”Wydało serce moje słowo dobre, śpiewam pieśń moją królowi”(psalm na introit).Tak każe święta liturgia mówić Maryi. Wdzięcznie wyśpiewuje Panu Bogu Magnificat, które pozwala nam głęboko zajrzeć w Serce Maryi. Jej  Serce jest całkowicie Bogu oddane. To serce, które ze wszystkim, co w sobie mieści, tak bardzo należy do Boga i Zbawiciela, że  wykluczony jest wszelki cierń grzechu czy niedoskonałości. W obrazie Niepokalanego Serca Maryi poznajemy Tę, o której opowiada nam  Ewangelia: „Gdy Jezus ujrzał  Matkę i ucznia, którego miłował, stojącego obok, rzekł do Matki swojej:<Niewiasto, oto syn Twój>.Potem rzekł uczniowi: < oto Matka  twoja”>.Tym samym przekazał On nas i oddał na własność Tej, której macierzyńskiej miłości, troskliwości i wierności doświadczał na sobie przez przeszło trzydzieści lat. Maryja powiedziała w Fatimie, że „tylko Ona może nam pomóc” wstawiając się u Bożego Miłosierdzia za nami. Poręczając zwycięstwo i pokój przyrzekła uroczyście: „Moje Niepokalane Serce zatriumfuje”. W tym duchu obchodźmy dzisiejszą uroczystość. Kontynuujmy ją w naszym sercu codziennie wierząc w macierzyńską miłość Maryi. Słodkie Serce Maryi bądź naszym zbawieniem !

(Rozmyślania liturgiczne – Illuminare  1966)

Liturgiczne wspomnienie - św. Anny, Matki Najświętszej Maryi Panny - 26 lipca

Sława dziecka spływa na jego rodziców. Kult św. Anny jest przedłużeniem naszej czci dla Najświętszej Maryi Panny. Rozpoczął się  on na Wschodzie, skąd przeszczepili go na Zachód krzyżowcy. chrześcijańskie czczą św. Annę jako swoja patronkę.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Wspomnienie liturgiczne - VI tydzień po oktawie Zesłania Ducha Świętego (02 lipca) –- Nawiedzenie Najświętszej Maryi Panny

Wkrótce po  Zwiastowaniu Maryja nawiedziła swoją krewną Elżbietę, oczekującą narodzenia Jana Chrzciciela.  Było to równocześnie pierwsze zbliżenie Chrystusa i Jego Przesłańca. Elżbieta powitała  Maryję słowami, które  powtarzamy w modlitwie Zdrowaś Maryjo, a Matka Boża wypowiedziała natchniony kantyk Magnificat.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]