16 maja, liturgiczne wspomnienie Św. Andrzeja Boboli – kapłana, męczennika i Patrona Polski

Andrzej Bobola  urodził się w Strachocinie koło Sanoka 30 listopada 1591 roku. Zmarł  16 maja 1657 w Peredyle k. Janowa Poleskiego. Pochodził z rodziny szlacheckiej.

Ukończył szkoły jezuickie w Braniewie. Studiował filoz. i teol. w Wilnie. Kaznodzieja, spowiednik i kapelan w więzieniach i przytułkach, pracował w Nieświeżu oraz przy kościele Św. Kazimierza w Wilnie. Superior w Bobrujsku 1630-33. Duszpasterz w Płocku i Łomży. Od 1642 przebywał stale w Pińsku, gdzie zasłynął z gorliwości apostolskiej.

W maju 1657 Pińsk został zajęty po raz drugi przez Kozaków. Bobola przebywał wówczas w Peredyle koło Janowa Poleskiego. Tam 16 maja dopadli go Kozacy i zawlekli do miasteczka, gdzie dokonał męczeństwa wśród okrutnych tortur. Ciało sprowadzono do Pińska i pochowano w podziemiach kościoła. Odnaleziono je w 1702 nietknięte. Rozbudziło to nikły dotąd kult męczennika, a do grobu zaczęli napływać pielgrzymi.

W listopadzie 1728 Kongregacja Obrzędów wydała dekret stwierdzający fakt opinii świętości. Beatyfikacji dokonał Pius IX 30 października 1853. Spotęgowało to kult męczennika. Do jego ożywienia przyczyniła się w 1855 publikacja w Przeglądzie  Poznańskim, w której opisano, jak w 1819 Andrzej Bobola ukazał się w Wilnie dominikaninowi Korzenieckiemu i zapowiedział zmartwychwstanie Polski. Relikwie spoczywały w kościele pińskim, a w 1808 przeniesiono je do Połocka. W 1922 władze radzieckie przeniosły je do moskiewskiego gmachu Komisariatu Zdrowia. W 1924 misja papieska dla niesienia pomocy głodującej Rosji odzyskała relikwie i przewiozła do Rzymu. Dalszy wzrost kultu doprowadził do uroczystej kanonizacji męczennika przez Piusa XI 17 kwietnia 1938. Po kanonizacji ciało sprowadzono w triumfalnym pochodzie do Polski i złożono w kaplicy jezuitów przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Podczas II wojny światowej przeniesiono je do kościoła NMP na Starym Mieście, a gdy kościół stanął w płomieniach podczas powstania warszawskiego do kościoła św. Jacka. W lutym 1945 wróciły na ul. Rakowiecką 61. W kwietniu 1988 wniesiono je do nowej świątyni zbudowanej pod wezwaniem św. Andrzeja.

10 maja, Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

Wniebowstąpienie jest ukoronowaniem Zmartwychwstania. Pascha — przejście Pańskie osiąga w tej tajemnicy swój kres. Człowieczeństwo Zbawiciela otrzymuje najwyższą chwałę w nagrodę za doskonałe posłuszeństwo wobec Ojca. Wejście Chrystusa do nieba to wejście Arcykapłana Nowego Testamentu do świętego świętych «aby wstawiać się za nami». Wniebowstąpienie jest również triumfem ludzkości. Chrystus umieścił bowiem po prawicy Ojca ułomną ludzką naturę. «Gdyśmy byli umarłymi przez grzechy... (Bóg) wzbudził (nas) z martwych, dozwolił zasiadać na niebiosach w Chrystusie Jezusie» (Ef. 2, 5-6). Tajemnica Wniebowstąpienia dopełni się ostatecznie wówczas, gdy wejdą do nieba również członki Jego Mistycznego Ciała. Całe życie Kościoła jest przygotowaniem na dzień, w którym Chrystus wróci, aby wprowadzić odkupionych do chwały Ojca. Teksty Mszy św. wysławiają Wniebowstąpienie jako triumfalny pochód Zbawiciela. Modlitwy są wyrazem chrześcijańskiej nadziei.

[Mszał Rzymski opracowany  przez o.o. benedyktynów tynieckich, Poznań 1963]

Zmartwychwstał Pan prawdziwie! Alleluja!

Regina Caeli, laetare, alleluia,
Quia quem meruisti portare, alleluia,
Resurrexit, sicut dixit, alleluia,
Ora pro nobis Deum, alleluia.
Gaude et laetare Virgo Maria, alleluia,
Quia surrexit Dominus vere, alleluia.

Słowa Ewangelii św. według św. Jana.
Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus miłował, i rzekła do nich: „Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono”.
Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka.
Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych.

Msza Św. w NFRR dzisiaj i jutro o godzinie 15.
Za tydzień (12 kwietnia) Msza Św. o godzinie 16.

Źródło:
sanctus.pl

Triduum Sancutm: Wielka Sobota

Najbliższe Msze Św. w NFRR:
• Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego (5 kwietnia) o 15
• Poniedziałek Wielkanocny (6 kwietnia) o 15
• Niedziela Biała, Przewodnia (12 kwietnia) o 16

W Wielką Sobotę Kościół powstrzymuje się od sprawowania Ofiary Mszy św., dlatego główny ołtarz pozostaje obnażony. Przychodzimy do kościoła, by adorować Chrystusa w Grobie, oraz aby poświęcić pokarmy na wielkanocny stół.
Dzisiejszy dzień to czas ciszy i tęsknoty za Chrystusem. W szczególny sposób Kościół zwraca uwagę na Maryję, która jako jedyna w Wielką Sobotę przechowała wiarę Kościoła, kiedy to wszyscy uczniowie i Apostołowie Chrystusa uciekli. Kościół zachęca nas, byśmy trwali w poście ścisłym podjętym w dniu wczorajszym aż do Wigilii Paschalnej.

Liturgia rozpoczyna się po zachodzie słońca przed kościołem. Do rozpalonego ogniska podchodzą kapłani i służba liturgiczna, gdzie następuje poświęcenie ognia, a potem prowadzący kreśli na paschale znak krzyża, litery Alfa i Omega oraz na polach między ramionami krzyża cyfry bieżącego roku, a potem umieszcza w paschale pięć symbolicznych gwoździ w formie krzyża.
Z zapalonym paschałem procesja wchodzi do ciemnego, nieoświetlonego kościoła. Chrystus jest tym, który swoim zmartwychwstaniem rozprasza ciemności grzechu i śmierci, który na powrót wlewa w nasze serca radość życia, Bo przecież nie musimy się już bać naszego największego wroga, śmierci, skoro On ją pokonał.

Źródła:
sanctus.pl
traditia.fora.pl

Triduum Sacrum: Wielki Piątek

Przypominamy, że w Wielki Piątek obowiązuje post ścisły.

Najbliższe Msze Św. w NFRR:
• Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego (5 kwietnia) o 15
• Poniedziałek Wielkanocny (6 kwietnia) o 15
• Niedziela Biała, Przewodnia (12 kwietnia) o 16

Wielki Piątek to dzień, w którym żądło śmierci dosięgło Głowę ludzkości, Jezusa Chrystusa. Dlatego w tradycyjnej liturgii używa się barwy czarnej. Korzymy się w poczuciu winy, która wymagała takiego okupu. Wszyscy chrześcijanie wiedzą jednak, że śmierć Chrystusa jest źródłem nowego życia. Dlatego Wielki Piątek, dzień żałoby, jest równocześnie dniem nadziei; przygotowuje bowiem zmartwychwstanie. W rocznicę krwawej ofiary Chrystusa na krzyżu Kościół wstrzymuje się od odprawiania ofiary bezkrwawej. W porze popołudniowej, w tych godzinach, w których dokonała się ofiara kalwaryjska, odprawia się specjalne nabożeństwo, którego forma sięga starożytności chrześcijańskiej.
Liturgia wielkopiątkowa składa się z pięciu części: czytań świętych (dwie lekcje oraz Męka Pańska), uroczystych modlitw, uroczystej adoracji Krzyża, Komunii (konsekrowanej w Wielki Czwartek) oraz Grobu Pańskiego.

Źródła:
sanctus.pl
traditia.fora.pl

Triduum Sacrum: Wielki Czwartek

Rozpoczęło się Święte Triduum. Przejście naszego Pana, Jezusa Chrystusa.

Niestety w tym roku nie ma jeszcze Triduum w NFRR w Zielonce.
Najbliższe Msze Św. w NFRR:
• Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego (5 kwietnia) o 15
• Poniedziałek Wielkanocny (6 kwietnia) o 15
• Niedziela Biała, Przewodnia (12 kwietnia) o 16

Wielki Czwartek jest przede wszystkim rocznicą ustanowienia sakramentów Ołtarza i Kapłaństwa. Na pamiątkę Ostatniej Wieczerzy odprawia się uroczystą wieczorną Mszę Św., w czasie której kapłani i wierni przyjmują Komunię św. z rąk biskupa lub kapłana odnawiającego przy ołtarzu ofiarę Nowego Zakonu. Eucharystia ustanowiona w czasie Ostatniej Wieczerzy jest owocem i uobecnieniem ofiary krzyżowej.
W czasie Ostatniej Wieczerzy Pan Jezus podkreślił ważność przykazania miłości bliźniego, a w modlitwie arcykapłańskiej modlił się o wzajemną miłość między członkami Kościoła.

Źródła:
sanctus.pl
traditia.fora.pl

Wielki Post

Wprowadzeni przez okres Przedpościa z nadejściem Środy Popielcowej z całym Kościołem rozpoczynamy Wielki Post.
Niestety w Zielonce dzisiaj nie będzie Mszy Św. w NFRR.
Przypominamy, że dzisiaj też obowiązuje nas post ścisły.

Środa Popielcowa rozpoczyna okres czterdziestodniowego przygotowania do największej chrześcijańskiej uroczystości – Świąt Paschalnych. Wielki Post, bo tak nazywa się ten okres, trwa do początku liturgii Mszy Wieczerzy Pańskiej sprawowanej w Wielki Czwartek.
Już w II wieku, dla lepszego przygotowania do przeżycia Świąt Paschalnych, dodano dwa dni postu przed tym świętem. Potem tydzień, a według świadectwa Ægerii (w. IV) post 40-dniowy był powszechnie znany.

W okresie Wielkiego Postu, który jest czasem pokuty i nawrócenia, Kościół, przypominając słowa Jezusa, proponuje trzy drogi przybliżania się do Boga: post, jałmużnę i modlitwę. Liturgia tego okresu jest dość wyciszona. Dominującym kolorem szat liturgicznych jest fiolet. Z obrzędów Mszy świętej znika uroczysty hymn "Chwała na wysokości Bogu" (śpiewany jedynie w czasie przypadających w Wielkim Poście uroczystości, np. św. Józefa – 19 marca, czy Zwiastowania Pańskiego – 25 marca) oraz radosna aklamacja "Alleluja" (nawet w uroczystości i święta).

Można też poczytać o dawnych przepisach postnych.

Kościół Św. - Matka nasza - w czasie Wielkiego Postu nawołuje nas na tak piękne nabożeństwo, jak Droga Krzyżowa i Gorzkie Żale
A w 1938 roku pisano: „Wielkie wrażenie wywarło to nader piękne polskie nabożeństwo na obecnie nam miłościwie panującym Ojcu św. Piusie XI, który pragnąć zaznajomić się z ulubionymi w całej Polsce "Gorzkimi Żalami", wysłuchał tego nabożeństwa na klęczkach, a mając w rękach egzemplarz "Gorzkich Żalów", śledził słowo za słowem, wiersz za wierszem, myśli i rzewną melodię tych niezrównanych, choć prostych pieśni. A po trzech, całych godzinach trwania nabożeństwa opuścił kościół, nie szczędząc pochwał zarówno dla "Gorzkich Żali", jak i pobożności ludu polskiego.”

Z orędzia Ojca Św. Benedykta XVI na Wielki Post A.D. 2012
„Wielki Post ponownie daje nam sposobność do refleksji nad tym, co stanowi centrum życia chrześcijańskiego – miłością. Jest to bowiem odpowiedni czas, abyśmy z pomocą Słowa Bożego i sakramentów odnowili naszą drogę wiary, zarówno osobistą, jak i wspólnotową. Jest to droga pod znakiem modlitwy i dzielenia się, milczenia i postu, w oczekiwaniu na radość paschalną.
W tym roku chciałbym przedstawić parę myśli w świetle krótkiego tekstu biblijnego, zaczerpniętego z Listu do Hebrajczyków: «Troszczmy się o siebie wzajemnie, by się zachęcać do miłości i do dobrych uczynków» (10, 24). To zdanie występuje w perykopie, w której natchniony pisarz zachęca do pokładania ufności w Jezusie Chrystusie jako Najwyższym Kapłanie, który wyjednał nam przebaczenie i dostęp do Boga. Owocem przyjęcia Chrystusa jest życie według trzech cnót teologalnych: należy przystępować do Pana «z sercem prawym, z wiarą pełną» (w. 22), by trwać niewzruszenie w nadziei, którą wyznajemy (por. 23), troszcząc się nieustannie wraz z braćmi o «miłość i dobre uczynki» (por. 24). Mówi się też, że dla umocnienia tej ewangelicznej postawy ważne jest, by uczestniczyć w spotkaniach liturgicznych i modlitewnych wspólnoty, mając na względzie cel eschatologiczny: pełną jedność w Bogu (por. w. 25)...”

Watykan, 3 listopada 2011 r.

Źródła:
brewiarz.pl
sanctus.pl
traditia.fora.pl (Tygodnik Parafii Szamotulskiej" z marca 1938 roku)

Niedziela Św. Rodziny

W pierwszą niedzielę po Objawieniu wypada Święto świętej Rodziny, które zaczęto obchodzić w różnych krajach i diecezjach od wieku XVIII. Po raz pierwszy ustanowił je 4 listopada 1684 r. w Kanadzie, za aprobatą papieża Aleksandra VII, biskup Francois Montmorency-Laval. Na stałe do liturgii wprowadzono je za pontyfikatu papieża Leona XIII, który na prośbę kard. Bausa, arcybiskupa Florencji, 20 listopada 1890 r. wydał dekret aprobujący „kult czci zwrócony ku Rodzinie Świętej”. Zatwierdził je papież Leon XIII (+ 1903). Wskazywał też na dobrodziejstwa, jakich można oczekiwać dzięki pobożności i związkom ze Świętą Rodziną: postęp w miłosierdziu, świętość obyczajów, atmosfera pobożności. W jednej ze swoich encyklik napisał: „Pod opieką Najświętszej Matki i św. Józefa w zupełnym ukryciu wychowywał się Jezus, Słońce sprawiedliwości, zanim swym blaskiem oświecił narody. Niewątpliwie jaśniała w tej Rodzinie wzajemna miłość, świętość obyczajów i pobożne ćwiczenia – jednym słowem wszystko, co rodzinę może uszlachetnić i ozdobić, aby dać na wzór naszym czasom”.

Tego dnia Mszę Św. w NFRR celebrował x. Mateusz.

Źródło:
brewiarz.pl

Objawienie Pańskie

Święto Trzech Króli jest jednym z najstarszych świąt w Kościele. Obchodzono je na Wschodzie od III wieku, a na Zachód przedostało się pod koniec IV wieku.

Słowo "Epifania" znaczy "objawienie". Epifania, podobnie jak Boże Narodzenie, przedstawia nam Boga, który staje się widzialnym, z tą różnicą jednak, że teraz nie tylko Żydom, ale i poganom okazuje Bóg Syna swego. Już Izajasz proroczo widzi Kościół pod figurą Jerozolimy, do której "napływa mnogość pogan, złoto i kadzidło przynosząc". (Iz 60 1-6)

W dzisiejszym dniu czcimy objawienie się Boga w widzialnej postaci. Wcielony Bóg objawił się poganom w osobach Mędrców, narodowi wybranemu przy chrzcie w Jordanie i swoim uczniom przez cud dokonany w Kanie Galilejskiej.

Oficjalna nazwa święta brzmi Epifania. Terminem tym Grecy określali uroczysty wjazd władcy. Święcimy dzisiaj przybycie na ziemię wielkiego Króla, którego panowanie ogarnia nie tylko wszystkie kraje, ale cały wszechświat. Chrystus Król nawiedza dzisiaj swój Kościół – wiekuistą Jerozolimę, obdarzając ją skarbami łaski. Do Kościoła powołane są wszystkie narody. Cała tradycja chrześcijańska widzi w Mędrcach ze Wschodu pierwociny narodów pogańskich. Za nimi w bramy Kościoła Chrystusowego wchodzą coraz to nowe ludy.

W ten uroczysty dzień celebrowana była Msza Św. w NFRR. Z powodu choroby x. Bartka zamiast solemnis była cantata.

Źródło:
sanctus.pl

Niedziela Gaudete

III Niedziela Adwentu jest nazywana Niedzielą Różową lub – z łaciny – Niedzielą GAUDETE. Nazwa ta pochodzi od słów antyfony na wejście: "Gaudete in Domino", czyli "Radujcie się w Panu". Szaty liturgiczne mogą być – wyjątkowo – koloru różowego, a nie, jak w pozostałe niedziele Adwentu, fioletowe. Teksty liturgii tej niedzieli przepełnione są radością z zapowiadanego przyjścia Chrystusa i z odkupienia, jakie przynosi. Warto pamiętać, że oprócz Niedzieli Gaudete jest jeszcze tylko jedna okazja do używania szat liturgicznych koloru różowego – jest nią Niedziela LAETARE – IV Niedziela Wielkiego Postu.

Źródło: Internetowa Liturgia Godzin

«Gaudete in Domino semper — Radujcie się zawsze w Panu» (Flp 4, 4). Od tych słów św. Pawła zaczyna się Msza św. III Niedzieli Adwentu, która właśnie dlatego nazywana jest Niedzielą Gaudete. Apostoł wzywa chrześcijan do radowania się, ponieważ przyjście Pana, a więc Jego powrót w chwale jest pewny i bliski. Kościół powtarza to wezwanie, przygotowując się do uroczystości Bożego Narodzenia, a jego spojrzenie coraz bardziej koncentruje się na Betlejem. I rzeczywiście oczekujemy z niezachwianą nadzieją na ponowne przyjście Chrystusa, bo znamy pierwsze. Tajemnica Betlejem objawia nam Boga z nami, Boga bliskiego nam nie tylko w sensie czasowo­-przestrzennym; On jest z nami, ponieważ niejako «poślubił» nasze człowieczeństwo; podzielił nasz los, decydując, że będzie do nas podobny we wszystkim oprócz grzechu, abyśmy mogli stać się tacy jak On. Radość chrześcijańską rodzi zatem ta pewność: Bóg jest blisko, jest ze mną, jest z nami, w radości i w cierpieniu, w zdrowiu i w chorobie, jako przyjaciel i wierny oblubieniec. I ta radość nie zanika nawet w chwilach próby, cierpienia, nie jest powierzchowna, ale trwa w głębi człowieka, który oddaje się w opiekę Bogu i w Nim pokłada ufność. (...) Drodzy bracia i siostry, również w Boże Narodzenie można pomylić drogę, wziąć za prawdziwe święto jego namiastkę, która nie otwiera serca na radość Chrystusa. Niech Najświętsza Maryja Panna wszystkim chrześcijanom i ludziom poszukującym Boga pomoże dotrzeć do Betlejem, aby spotkali Dzieciątko, które się narodziło dla nas, dla zbawienia i szczęścia wszystkich ludzi.

Benedykt XVI — Rozważanie przed modlitwą «Anioł Pański» 16 XII 2007

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia N. M. P.

Dzisiaj (8 grudnia) przypada Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

Uroczysta Msza Św. w NFRR odbędzie się o godzinie 20, ale zbieramy się już o 19.30 aby zaśpiewać Godzinki o Niepokalanym Poczęciu N. M. P.

„Drodzy przyjaciele, jakże ogromna to radość mieć za matkę Maryję Niepokalaną! Ilekroć doświadczamy naszej słabości i słyszymy podszepty zła, możemy zwrócić się do Niej, a nasze serce otrzyma światło i umocnienie. Także pośród życiowych prób, burz, które sprawiają, że chwieją się wiara i nadzieja, pomyślmy, że jesteśmy Jej dziećmi i że korzenie naszego życia zanurzone są w nieskończonej łasce Boga. Sam Kościół, choć narażony jest na negatywne wpływy świata, w Niej zawsze znajduje gwiazdę wskazującą drogę, by mógł trzymać się kursu wyznaczonego mu przez Chrystusa. Maryja jest bowiem Matką Kościoła, jak uroczyście ogłosili papież Paweł VI i Sobór Watykański II. Dlatego gdy składamy Bogu dziękczynienie za ten wspaniały znak Jego dobroci, zawierzmy Niepokalanej Dziewicy każdego z nas, nasze rodziny i wspólnoty, cały Kościół i cały świat.”

Benedykt XVI, rozważanie przed modlitwą "Anioł Pański" 8 grudnia 2009

N.M.P. Jasnogórskiej

Najświętszej Maryi Panny Jasnogórskiej czyli Częstochowskiej, patronki parafii.

Tradycja głosi, że obraz został namalowany przez św. Łukasza Ewangelistę na desce stołu z domu Świętej Rodziny w Nazarecie. Wizerunek z Jerozolimy do Konstantynopola miał przewieźć cesarz Konstantyn. Służący w wojsku cesarskim książę ruski Lew zapragnął przenieść obraz na Ruś. Cesarz podarował mu wizerunek i od tego czasu obraz otaczany był na Rusi wielką czcią.
W XIV wieku książę Władysław Opolczyk sprowadził do Częstochowy z Węgier paulinów. Bardzo szybko do obrazu zaczęli przybywać pierwsi pielgrzymi, którzy dzięki modlitwie do Maryi doznawali wielu łask.
Na Wielkanoc 1430 r. dwaj panowie polscy i książę ruski dokonali napaści na Jasną Górę. Kiedy okazało się, że wyposażenie klasztoru jest dość skromne – ukradli naczynia i sprzęty liturgiczne, kielichy, krzyże i ozdoby. Odarli także cudowny obraz ze złota i klejnotów, którymi przyozdobili go pobożni pielgrzymi. Wreszcie przecięli twarz Maryi cięciem szabli.

Źródła:
brewiarz.pl

---

W ten uroczysty dzień Mszę Św. w NFRR celebrował pasjonista o. Jakub Gis. Ceremoniarzem był Michał, kleryk IBP.
Zdjęcia P. Krystyna Lipowiecka
Więcej zdjęć w galerii (po prawej stronie).

Wniebowzięcie N.M.P.

Dzisiaj jest Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (1 klasy, Święto nakazane). Zwane też jest Świętem Matki Bożej Zielnej. W tym dniu zwyczajowo przynosi się do kościoła kwiaty i zioła, aby je poświęcić.

Prawda o chwalebnym Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny z duszą i ciałem jest znana w Kościele i czczona od najdawniejszych wieków. Przeświadczenie o tym, że ciało Matki Bożej nie mogło podlegać rozkładowi, tak jak ma to miejsce w przypadku wszystkich innych ludzi, podległych skutkom grzechu pierworodnego, wyrażone zostało w ciągu historii Kościoła w wielu świadectwach, wzmiankach i śladach.

Jak podkreślił Ojciec Święty Pius XII w Konstytucji Apostolskiej Munificentissimus Deus, określającej jako dogmat wiary Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, to odwieczne przekonanie w Kościele potwierdzają wyraźnie liczne świątynie oddane Bogu pod wezwaniem Maryi Panny Wniebowziętej na długo przed ogłoszeniem tego dogmatu w 1950 roku.

Z czasem papieże nadawali temu świętu coraz bardziej uroczysty charakter. Św. Sergiusz I wprowadził Litanie, czyli procesje stacyjne w uroczystości maryjne, wymieniając obok siebie święto Narodzenia, Zwiastowania, Oczyszczenia i Zaśnięcia Najświętszej Panny Maryi. Leon IV poleca uroczyście obchodzić święto Wniebowzięcia Świętej Bożej Rodzicielki.

Teologowie i scholastycy podkreślali, że przywilej Wniebowzięcia Maryi Dziewicy zgadza się w pełni z Pismem Świętym. Pośród świętych, przypominających o tajemnicy Wniebowzięcia wymienić można: św. Antoniego Padewskiego, św. Alberta Wielkiego, św. Tomasza z Akwinu, św. Bernardyna ze Sieny, św. Roberta Bellarmina, św. Franciszka Salezego, św. Alfonsa czy też św. Piotra Kanizjusza.

Koniecznym było, aby Maryja Dziewica najściślej zjednoczona ze swym Synem w walce z szatanem, mająca doprowadzić do najpełniejszego zwycięstwa nad grzechem i śmiercią, została wzięta z duszą i ciałem do nieba. Tak jak Zmartwychwstanie Chrystusa jest zwycięstwem nad grzechem i jego skutkami, w tym śmiercią, „tak trzeba było, aby wspólna walka świętej Dziewicy i Syna zakończyła się dziewiczego ciała”. Maryja Niepokalana w swoim poczęciu, nienaruszenie dziewicza w Boskim macierzyństwie osiągnęła jakby najwyższą koronę swoich przywilejów poprzez zachowanie od zepsucia grobu, „aby na podobieństwo Syna, po zwycięstwie nad śmiercią, z duszą i ciałem zostać wyniesioną do najwyższej chwały nieba i tam jaśnieć jako Królowa po prawicy tegoż Syna, nieśmiertelnego Króla wieków”.

Katechizm Kościoła Katolickiego podkreśla: „Wniebowzięcie Maryi jest szczególnym uczestniczeniem w Zmartwychwstaniu Jej Syna i uprzedzeniem zmartwychwstania innych chrześcijan”.

Źródło:
sanctus.pl

---

W tym uroczystym dniu odbyła się Msza Święta w NFRR, którą celebrował x. Tomasz Jochemczyk.
Zdjęcia p. Robert Kalinowski.
Więcej zdjęć w galerii (po prawej stronie).

Zesłanie Ducha Świętego

W najbliższą niedzielę przeżywamy w Kościele Uroczystość Zesłania Ducha Świętego nazywaną w Polsce Zielonymi Świątkami. Niedziela ta (wraz z Oktawą) kończy Okres Wielkanocy, a po niej rozpoczyna się Okres Zwykły. Duch Święty, który zstępuje, umacnia to, co słabe, prostuje to, co błędne, rozgrzewa oziębłe i przynosi błogosławieństwo pokoju.

„Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym...” (Dz 2,1-11).

Pięćdziesiątego dnia po swoim zmartwychwstaniu Pan Jezus zesłał Ducha Świętego na Maryję i Apostołów zgromadzonych w Wieczerniku, wypełniając tym samym swoją obietnicę: „Gdy przyjdzie Duch Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie” (J 15, 26). W dniu Pięćdziesiątnicy Kościół, ożywiony Duchem Świętym, rozpoczyna przepowiadanie radosnej nowiny o zbawieniu wszystkim narodom.

Uroczystość ta jest kolejnym – Zesłaniem Ducha Świętego na nas. Również dzisiaj zstępuje na nas Duch Święty, tak, jak zstąpił wtedy w Jerozolimie na Apostołów, tak, jak zstąpił w czasie przyjęcia przez nas Sakramentu Chrztu świętego. Ta uroczystość to wielkie wylanie darów i owoców Ducha Świętego, które staną się naszym udziałem, jeżeli będą przyjęte z wiarą. Jezus Chrystus mówi dzisiaj do nas podobnie, jak do swoich Apostołów w dniu zmartwychwstania. Staje dzisiaj pośród nas z mocą Ducha Świętego i mówi: „Pokój wam”. Mówiąc te słowa, tak bardzo konkretnie nas posyła. „Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Jezus Chrystus – nasz Bóg, nasz mistrz, nasz nauczyciel, pozdrawia nas pełnymi miłości słowami: „Pokój wam” i mówi do nas: Bądźcie moimi Apostołami. Bądźcie moimi świadkami tutaj i aż po krańce świata. Bądźcie moimi świadkami w domu, w pracy, w szkole. Bądźcie moimi świadkami wszędzie tam, gdzie ludzie zapominają, że to ja jestem źródłem wszelkiego błogosławieństwa.

Kościół przypomina, że Pięćdziesiątnica jest wypełnieniem i zakończeniem Świąt Paschalnych. Duch Święty – Nowe Życie w Chrystusie – był celem całej działalności Chrystusa. Zgodnie z obietnicą, po wywyższeniu Chrystusa na drzewie krzyża, gdy dostęp do Ojca został otwarty, a dziecięctwo Boże stało się rzeczywistością, posłany zostaje Duch Ojca i Syna, by prowadził dalej dzieło Jezusa.
Dzisiaj za pobożne, publiczne odmówienie całego hymnu: "O Stworzycielu Duchu, przyjdź..." można dostąpić odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami.

Źródło:
http://stacja7.pl/article/847/Uroczystość+Zesłania+Ducha+Świętego
http://brewiarz.pl/czytelnia/duch.php3

Wniebowstąpienie Pańskie

Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego obchodzimy czterdzieści dni po Zmartwychwstaniu, a dziesięć dni przed Zesłaniem Ducha Świętego. Przypada na czwartek (w tym roku 29 maja) i jest świętem nakazowym. W tradycji kościoła święto to połączone było ze świętem Zesłania Ducha Świętego, pięćdziesiątego dnia po Zmartwychwstaniu. Od V wieku  święta te zostały rozdzielone a od roku 2004 za zgodą Kongregacji do spraw  Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów uroczystość Wniebowstąpienia w Kościele polskim została przeniesiona na niedzielę poprzedzającą zesłanie Ducha Świętego.
Wstąpienie do nieba zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa, jest ukoronowaniem i zakończeniem życia ziemskiego Jezusa i Jego triumfem.

Czterdziestego dnia po swoim zmartwychwstaniu po raz ostatni ukazał się Pan Jezus uczniom swoim; udzieliwszy im wskazania, by nie odchodzili z Jerozolimy, dopóki nie otrzymają Ducha Świętego, udał się z nimi na górę Oliwną blisko drogi prowadzącej do Betanii i w oczach wszystkich wzniósłszy ręce ku górze wstąpił do nieba. Tam udzielił im, a przez nich swemu Kościołowi błogosławieństwa po wszystkie wieki. „A gdy pilnie patrzeli za Nim, idącym do Nieba, oto dwaj mężowie  stanęli przy nich w białym odzieniu, którzy rzekli: Mężowi Galilejscy, czemu stoicie, patrząc w Niebo? Ten Jezus który wzięty został od was do Nieba, tak przyjdzie, jak  widzieliście Go idącego do Nieba” (Dzieje Apostolskie 1, 10.11).

Według  Mszału Piusa V z 1962 roku  stanowiącego, zgodnie z motu proprio “Summorum Pontificum” Benedykta XVI, nadzwyczajną formę rytu rzymskiego, Wniebowstąpienie jest świętem I klasy. Pierwsze czytanie, tak jak w Lekcjonarzu rytu zwyczajnego, zawiera początkowy fragment Dziejów Apostolskich (Dz 1, 1-11), natomiast jako Ewangelię czyta się zakończenie Ewangelii wg św. Marka (Mk 16, 14-20).
Po Ewangelii, wg tej formy rytu rzymskiego, należy zagasić Paschał, co jest znakiem zakończenia widzialnej obecności Chrystusa pośród uczniów. Czas, który następuje po Wniebowstąpieniu, nazywa się w Mszale Piusa V „czasem Wniebowstąpienia” i aż do piątku przed Zesłaniem Ducha Świętego odprawia się Mszę z formularzem i czytaniami z Wniebowstąpienia.

Uwaga. Ww Wniebowstąpienie PAńskie (29 maja), mszy w NFRR w Zielonce nie będzie.

Źródło:
http://missa.pl/index.php/7-glowna/200-09-05-2013-wniebowstapienie-panskie.html
http://glosojcapio.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=1711&Itemid=96

Św. Jan XXIII i Św. Jan Paweł II

Jak powszechnie wiadomo dzisiaj odbyła się kanonizacja dwóch papieży, Jana XXIII i Jana Pawła II.
Tyle o tym napisano, że tutaj nie będziemy już powielać testów, może poza dwoma informacjami. Jan XXIII dodał do Kanonu imię Św. Józefa oraz, że w naszym kościele jest relikwia Św. Jana Pawła II.

Św. Janie XXIII módl się za nami.
Św. Janie Pawle II módl się za nami.

Alleluja!

Zmartwychwstał Pan! Alleluja, Alleluja!
Radujmy się wszyscy, bo prawdziwie zmartwychwstał !

Dla przypomnienie, obchody Paschalnego Triduum Męki i Zmartwychwstania Pańskiego rozpoczynają się wieczorną mszą świętą Wieczerzy Pańskiej, celebrowaną w Wielki Czwartek, kończą zaś - nabożeństwem nieszporów, odprawianym w Niedzielę Wielkanocną. Nazwy Triduum Paschalne używa się od 1929 roku; wcześniej mówiono o Triduum Sacrum . Łacińskie słowo triduum oznacza dokładnie 'trzy dni'. Tradycja Kościoła rzymskokatolickiego pozwala jednakże rozumieć triduum również jako trzy fazy misterium Odkupienia. Etap pierwszy to pożegnalna uczta, zwana Ostatnią Wieczerzą, oraz zapowiedz ofiary; etap drugi – wydarzenia Wielkiego Piątku, zakończone śmiercią Chrystusa na krzyżu; część trzecia - spoczynek w grobie i cud zmartwychwstania. Przeżycia Triduum Paschalnego stanowią jedną rozbudowaną całość; podkreślają związek śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.

Dzisiaj właśnie świętujemy zwycięstwo Życia. Wydarzenie  te doskonale odzwierciedla  Ewangelista Mateusz (28, 1–8 ), „Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób. Kamień od grobu został odsunięty. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. A oto powstało wielkie trzęsienie ziemi. Albowiem anioł Pański zstąpił z nieba.  Postać jego jaśniała jak błyskawica, a szaty jego były białe jak śnieg. Ze strachu przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby  martwi.
Anioł zaś przemówił do niewiast: «Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał. A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: Powstał z martwych i oto udaje się przed wami do Galilei. Tam Go ujrzycie. Oto, co wam powiedziałem». Pośpiesznie więc oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i biegły oznajmić to Jego uczniom”.
Radykalizm wiary chrześcijańskiej w Chrystusa zmartwychwstałego łączy się z radykalizmem nadziei na zmartwychwstanie i radosne życie wieczne. Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał - uczy święty Paweł -daremna byłaby nasza wiara. Żyć tą wiarą na co dzień, dać się jej nieść, czerpać z niej moc, by kształtować każdego dnia na nowo nasze ludzkie istnienie - oznacza, że chrześcijanin ma kroczyć w kierunku ciągłego zmartwychwstawania. Jest to najpierw zmartwychwstawanie w życiu doczesnym - z tego, co stare, gorszące. Przede wszystkim jednak chrześcijanin ma żyć nadzieją zmartwychwstania do życia wiecznego.
Święta Wielkiej Nocy to cząstka Wieczności, promyk Zmartwychwstania w naszym niełatwym często życiu. Przez Święta Zmartwychwstania Stwórca pokazuje ludziom wielkość cierpienia i miłości. (ks. Jan Twardowski).
Alleluja!

Źródła:
http://www.duszpasterstwotrzezwosci.com/parafia/index.php/aktualnosci/203-zmartwychwstanie-paskie.html.
http://www.wsdtorun.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=277
http://wobroniewiaryitradycji.wordpress.com/2013/03/30/pierwsza-niedziela-wielkanocna-zmartwychwstanie-panskie/

Zbliża się Triduum Sanctum

Już za chwilę najważniejsza Uroczystość, Pascha Pana naszego Jezusa Chrystusa. Triduum Sanctum – Trzy Święte Dni, Wielki Czwartek, Piątek, Sobotę i Niedzielę Zmartwychwstania. Oczywiście licząc dni wg. Biblii: „I tak upłynął wieczór i poranek – dzień pierwszy.” (Rdz 1,5).
Świętujemy tajemnicę naszego zbawienia. Jak w soczewce widzimy w ciągu tych trzech dni oddanie się Bożego Syna Ojcu ze względu na nas. W Ostatniej Wieczerzy, w męce i śmierci, w zstąpieniu do otchłani i w końcu w powstaniu z martwych. Uwielbiamy Boga, któremu spodobało się wybawić nas od śmierci wiecznej. Dziękujemy też za dar sakramentów, przez które możemy mieć w Nim udział. (Dlatego sakramenty chrztu, bierzmowania i Eucharystii nazywamy sakramentami paschalnymi.) I owszem wspominamy minione wydarzenia ale dzięki liturgii uczestniczymy w tym samym oddaniu się Bożego Syna. Tak więc choć raz umarł i raz zmartwychwstał a odtąd śmierć nie ma już nad Nim władzy, wciąż powierza się Ojcu i nam daje udział w tym miłosnym oddaniu. Możemy w nim uczestniczyć o ile z wiarą zaangażujemy się w nasze święto. Jak mówi o tym św. Paweł: naszym świętem (paschą) jest Chrystus. Wspominając wydarzenia Jego życia, dziękując Mu za nie i uwielbiając Go, czerpiemy z nich i wraz z Nim się oddajemy Ojcu, by mieć udział w zbawieniu. Przez Niego, z Nim i w Nim oddajemy chwałę Bogu wspominając Jego mękę, śmierć i zmartwychwstanie.

Wielki Czwartek jest dniem upamiętniającym ustanowienie przez Jezusa Eucharystii w czasie Ostatniej Wieczerzy. Dla kapłanów i kleryków ten dzień jest ważny dlatego, że Jezus ustanowił również sakrament kapłaństwa. Tego dnia sprawuje się jedną Mszę świętą Krzyżma przed południem w kościele katedralnym, pod przewodnictwem biskupa ordynariusza.
Druga Msza, wieczorna rozpoczyna już Wielki Piątek. Święty Jan na opis Ostatniej Wieczerzy przeznacza pięć rozdziałów swojej Ewangelii. To blisko jedna czwarta całej księgi. Jak po Ostatniej Wieczerzy Jezus był pojmany i odprowadzony do ciemnicy, tak i teraz obnażamy ołtarze i przenosimy Hostię. Tabernakulum pozostaje puste. Milkną organy. Milkną dzwonki. Słychać tylko czasem kołatki. Świat pogrąża się w trwodze.

Liturgia Wielkiego Piątku jest pamiątką zwycięstwa odniesionego przez umęczonego i ukrzyżowanego Pana Jezusa. Nie sprawuje się na niej Eucharystii. Po modlitwach i wysłuchaniu Męki Pańskiej wg. Św. Jana następuje Adoracja Krzyża i odprowadzenie Pana do Grobu.

Dziewiętnasty rozdział Ewangelii Jana kończy się o wieczorze „dnia przygotowania” (piątek), dwudziesty rozpoczyna się w „pierwszy dzień po szabacie” (niedziela). Żaden Ewangelista nie wspomina co się wtedy działo. Nic z tego, co przeżywali Apostołowie nie było ważne. To ważna wskazówka dla nas, ludzi skupionych na sobie, dławionych emocjami, rządzonych swoimi wewnętrznymi stanami, które nieraz stają się ważniejsze niż świat wokoło. Ten dzień, nie jest przeznaczony do myślenia o sobie. Zbawiciel trudził się dla mnie nie tylko po to, by usprawiedliwić mnie z grzechu ale również po to, by dać mi udział w królestwie Ojca.